Gatunki ze zrównoważonych połowów

Makrela to nazwa ponad 30 gatunków ryb pelagicznych, głównie należących do rodziny Scombridae. To tłusta ryba, bogata w kwasy tłuszczowe omega-3.

Ciemne, faliste paski w części grzbietowej ciała pomagają w komunikacji wewnątrz ławicy. Patrząc na pionowe linie na płynących obok rybach, każdy osobnik może dopasować się do reszty ławicy. Jest to sposób na skuteczną ucieczkę i polowanie płynących w ławicy ryb.

Przed rozwojem puszkowania i chłodzenia ryb w XIX wieku, solenie i wędzenie stanowiły główne metody konserwacji makreli. Są one do dziś powszechnie stosowane.

Niestety, dziś już nie kupimy makreli z niebieskim certyfikatem MSC. Rybołówstwa poławiające makrelę atlantycką zostały wycofane z programu MSC w listopadzie 2021 r. Oznacza to brak gwarancji zrównoważonych połowów tego gatunku.

Dowiedz się więcej o makreli

Dorsz atlantycki (Gadus morhua) występuje w całym Bałtyku. Jest to ryba drapieżna, która żywi się m.in. rybami (śledzie, szproty) i skorupiakami. W Bałtyku dorsz dorasta do 1,3 m, ale w ostatnich latach prawie nie spotyka się już dużych, starych ryb. 

W Morzu Bałtyckim występują dwa odrębne, różniące się od siebie genetycznie i biologicznie stada dorsza – tzw. wschodnie i zachodnie. Granicę ich występowania stanowi wyspa Bornholm. Na zachód od niej występuje mniejsze, zachodnie stado dorsza, na wschód – większe, wschodnie stado.  

Dorsz jest kluczowym gatunkiem dla ekosystemu Morza Bałtyckiego a przez dekady, zwłaszcza jego wschodnie stado, stanowiło podstawę rybołówstwa w regionie. Niestety, intensywna eksploatacja spowodowała przełowienie, co – w połączeniu z pogarszającymi się warunkami środowiskowymi – doprowadziło do zapaści. Obecnie połowy ukierunkowane są całkowicie wstrzymane.

Dowiedz się więcej na temat dorsza bałtyckiego.

Węgorz europejski (Anguilla anguilla) to gatunek dwuśrodowiskowej, wędrownej ryby o silnie wydłużonym, wężowatym ciele. Zamieszkuje rzeki i wody morskie Europy, w tym Bałtyk. 

Węgorze europejskie posiadają niezwykły cykl życiowy. Aby dotrzeć do tarliska, ryby te opuszczają jeziora i rzeki, i odbywają trwającą wiele miesięcy podróż do Morza Sargassowego. Tarło odbywa się w tym samym miejscu, w którym węgorze przyszły na świat. Ze złożonej ikry wykluwają się larwy, które dryfują wraz z Prądem Zatokowym i po kilku latach docierają do wybrzeży Europy. Tam ulegają przeobrażeniu w przezroczystą formę młodocianą i wpływają do rzek, aby dorosnąć. Okres ten może trwać nawet kilkanaście lat.

Stan zasobów węgorza europejskiego od wielu lat jest krytyczny a naukowcy od ponad 15 lat apelują o całkowite wstrzymanie połowów tej ryby. Według Czerwonej Listy Gatunków Zagrożonych Wyginięciem, węgorz europejski jest zaklasyfikowany jako gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem (CR).